6:30

szósta trzydzieści
białe ściany oślepiają myśli
ostre światło, patrz
białe oczy, bóg nienawiści,
wbijają źrenice we własny krzyż

strach rozdziera bladość i czerwień
biało, zimno, duszno
biegnie
biały impuls
szybko, szybciej
w końcu cisza
znika bezwiednie

poza zasięgiem

Wyidealizowany świat
na wpół martwego serca
fata morgana
bez kropli szczęścia

W poduszkę wsiąkają zły
zły bóg nie odbiera
sygnał przesadnie szybki
dziecięcą wiarę rozdziera

Problematycznie nieidentycznie

Otarł smutny Bóg swe Niebieskie oczy
zapłakał łagodnie nad kałużą marzeń
wśród niepogody zdarzeń wylał morze łez
kryształową bryzą wzburzył ziemskie fale

Otarł smutny ktoś swe samotne oczy
Wilgotne powieki uchylił bezradnie
i w chwili słabości gdy spojrzał na świat
w wir masy powietrza rzucił się bezwładnie

binah

Peron życie

Na peronie życia w czerwonych pantofelkach
czekała na ekspress panna klasy pierwszej
liczyła pośpiesznie kolejne wagony
stojąc w sukience powabnej i zwiewnej

I kiedy nadjechał pociąg właściwy
Z miejscem dla niej zarezerwowanym
Zmęczona tym ciągłym i nudnym liczeniem
Pomyliła przedział

binah

Galerida cristata

Siedząc na kamieniu wśród porannej rosy
Myślała dzierlatka jakie są jej losy
Dlaczego ma sylwetkę tak krępą i szarą
A szczecinę na głowie wiecznie rozczochraną

Dlaczego jej głos tak mało oryginalny
A miejsce w którym żyje to teren ruderalny
Z jakiego powodu je chwasty i owady
I czemu tak właściwie ma prawie same wady

Czemu jak koronnik pióropusza nie ma
Nóg długich jak flamingi, barwnego upierzenia
Dlaczego jak słowiki zaśpiewać nie umie
ani jak orzeł - tak dumnie nie frunie

I doszła do wniosku - słusznego jedynego
Że w niej się też ukrywa coś unikalnego
I choć nie każdy to pewnie zauważy
To ona to wie. Więc z uśmiechem na twarzy
odfrunęła

binah